Ég er í fésbókarafvötnun. Eftir að hafa lesið fyrirsagnir á borð við "Facebook veldur þunglyndi hjá unglingum", "Facebook auðveldar þjófum vinnuna" og "Facebook veldur augntóftarblæðingum og skyndilegu krabbameini" (þessi síðasta er hugsanlega ekki með öllu sönn) ákvað ég að tími væri kominn að rifja upp vefráp án þessa heilaslakandi njósnabúnaðar. Eitt af því  sem ég gerði töluvert af fyrir daga snoppuskjóðunnar var að blogga og því er ég hér að gera einmitt það. Nokkrum sinnum hef ég nú reyndar ætlað mér að blogga undanfarið en þar sem ég er jú orðin útskrifaður íslenskufræðingur hefur réttritunarpressan yfirbugað mig og hræðslan við andstyggilegt óvelkomið n eða y í stað i orðið þess valdandi að ómögulegt hefur reynst að þrýsta á "vista og birta á vef" hnappinn. En ekki lengur! Ég er þess fullviss að Ágústa Johnsen fær sér við og við lítil snickers með mjólk út á í morgunmat og að Svanur Sigurbjörnsson lesi stjörnuspána sína þegar enginn sér til. Ég hlýt því að mega stafsetja rangt endrum og eins. 

Þegar ég var yngri sagði móðir mín mér sögu frá æskuárunum sínum sem hefur alla tíð verið mér greypt í minni. Hún bjó, ásamt 5 systkinum og foreldrum sínum, í tveggja herbergja íbúð í Hafnarfirði. Eina nótt, ca.1960, fór ölvaður maður húsavillt og endaði inni á gólfi hjá mömmu og systkinum hennar. Þar sem það var enginn sími til í húsinu hljóp ein systirin á náttkjólnum til eina nálæga mannsins sem átti símtæki. Hann hringdi fyrir hana á lögregluna og allt leystist þetta farsællega að lokum. Ég á enn þann dag í dag erfitt með að meðtaka margt í þessari sögu eins og t.d að 8 manneskjur hafi búið í tveggja herbergja íbúð og að á einhverjum tímapunkti hafi ekki allir gengið um með farsíma saumaða við gagnaugað. Sagan rifjaðist upp fyrir mér í gær þegar sonur minn spurði mig hvort mamma hefði leyft mér að horfa á mikið í fartölvunni sinni þegar ég var lítil. Ég svaraði sem satt var að fyrsta tölvan hefði komið inn á heimilið þegar ég var 13 ára gömul. Við þetta svar breyttust augun hans í bláar undirskálar og hann spurði mig agndofa: ,,En hvernig horfðir þú þá eiginlega á þætti"? Já, hvernig í ósköpunum?

Ta, ta Linda.

Já, ég er á leið í próf innan skamms og þá er lítið annað að gera en dusta rykið af blogginu. Ég hef tekið meðvitaða ákvörðun um að verða baggalútur þegar ég verð stór að því gefnu að ég komist hvorki inn í talmeinafræðina né þýðingafræðina. Hef ég að því tilefni verið að æfa mig og hér er mín fyrsta frétt í þeim ágæta stíl.


Stóð ekki á Sama.

Viljug ung kona þurfti frá að hverfa þegar ekki stóð á Sama. Saminn íhugar kaup á Viagra og unga konan að fara aldrei heim með Sama aftur.*


                                              

(*Fyrir þá sem ekki vita, sem er örugglega enginn þar sem sérstakur eldveggur hindrar illa lesið og óupplýst fólk í því að lesa bloggið mitt, þá koma Samar frá Samalandi )


Ta,ta Linda.

Ég heiti því að tala fallega um líkama minn.

Jæja, - 9 tímar í herlegheitin þegar þetta er ritað og Eggertsgatan eins og hún leggur sig titrar af hreinræktuðum jólaspenningi. Ekkert sem ég kæmi til með að skrifa hér mundi mögulega geta verið jafn fyndið og gullkornin tvö sem hann sonur minn hefur látið frá í sér desember þannig að ég hef ákveðið að deila þeim með ykkur.

• Gutta bað Markús um að minna mig á að kaupa jólapakkaborða. Markús : " En Gutti, maður á ekki að borða jólapakka!"
  
• Markús sá styttu heima hjá ömmu sinni af jólasveini með pakka í fanginu og sagði : "Mamma, sjáðu, hérna er jólasveinninn Pakkagefill."
  

Það er blessað Markúsarlánið og núna get ég skyndilega ekki munað hvernig jólin voru áður en hann kom til sögunnar. En já, gleðileg jól kæru lesendur og gangið hægt um meltingartruflananna dyr. 

.

• Komst ég að því að snjóug laufblöð eru sleip og að illkvittnir fyrsta árs nemar í sálfræði víla sér ekki undan því að hlæja að sér eldra, reyndara og jafnvægisheftara fólki.
  
• Fékk ég 11. hugmyndina að B.A ritgerð en þessi snýr að orðasafni eða lexiconi heilans. Þarf að finna mér leiðbeindana og endanlegt efni hið fyrsta eða þá einfaldlega skrifa lokaritgerð um  vesalings lokaritgerðarhugmyndirnar  sem aldrei fengu að verða að neinu. Hún gæti heitið : ,,Ritgerðirnar sem aldrei urðu. Sönn saga íslenskunema með valkvíða."
  
• Gat ég svarað spurningu sem sessunauturinn minn í tölfræði spurði mig að. Hann var ekki bara að spyrja mig hvað klukkan var, nei heldur snerti spurningin í raun og veru námsefnið. Í 3 sekúndur ljómaði ég af ánægju yfir eigin námshæfni eða alveg þangað til nýtt og öllu óskiljanlegra dæmi birtist á töflunni.

       Nú er ég á leið á æfingu, skal bæta því við ef jafnvægislistin bregst mér þar líka.

Í dag er mánudagur. Dagurinn þar sem ég horfi á fólk leka á milli háskólabygginganna í einhverju eftir helgarmóki með kaffi í líterskrúsum og vökustaura sér til halds og trausts. En ekki ég, sei sei nei. Þökk sé fjögurra ára ljóshærðu vekjaraklukkunni minni sem vaknar einfaldlega þegar hún vaknar sama hvort það sé mánudagur, sunnudagur eða jóladagur. Í dag var verið að opna nýja skóla Hjallastefnunnar við Hlíðarfót og þar sat hann sonur minn stilltur og prúður í allan dag og las upp úr Njálu fyrir samnemendur sína ( í huga mínum a.m.k.) Ég bíð svo spennt eftir bréfinu sem tjáir mér að sökum einstaks námsárangurs hafi sú ákvörðun verið tekin að flytja hann ekki aðeins upp um bekk heldur skóla og að læknadeild HÍ bíði hans spennt. Eru þetta nokkuð óraunhæfar kröfur svona á fyrsta eiginlega skóladegi frumburðarins?

Ég tel það viðeigandi að hefja þessu færslu á að segja frá því að ég er ekki vitund hjátrúarfull heldur vil ég meina að ég sé bæði upplýst og ágætlega vel lesin. Trúi ég því þar af leiðandi ekki að litir katta t.d hafi nokkuð með gæfu manns að gera. Dagurinn í dag byrjaði með nokkuð hefðbundnu sniði (vakna, sofna aftur, nenna ekki að vakna, vakna, neyða sig á fætur, borða morgunmat, fara í ræktina o.s.frv) og gekk stóráfallalaust fyrir sig fram yfir hádegi eða allt fram að hinni afdrifaríku salernisferð     (ykkur er alveg óhætt að lesa áfram.) Ég stóð sem sagt upp af klósettinu og rak mig í leiðinni í skápinn sem er svo skemmtilega komið fyrir þar beint fyrir ofan með þeim afleiðingum að standspegill datt af honum, í höfuðið á mér og þaðan ofan í klósettið þar sem hann brotnaði í fleiri bita en ég nennti að telja á þeirri stundu. Þarna voru svona 15 mínútur í að ég ætti að vera mætt í tölfræðitíma þannig að ég og nýfengna enniskúlan mín skelltum vatnsbrúsa ofan í skólatöskuna og hlupum út. Þegar ég var komin hálfa leið út í Háskólabíó fann ég skyndilega fyrir bleytu á rassinum sem rann niður hægra lærið á mér ( sem kom sérstaklega á óvart í ljósi þess að ég var, eins og fram hefur komið, nýbúin á klósettinu). Lokið var þá ekki nægilega vel skrúfað á brúsann og var því miðlungs stórt stöðuvatn að myndast í einu hólfinu á töskunni minni. Tölfræðibókin mín ástkær sem er þyngdar sinni virði í eðalsteinum ásamt öðrum ómissandi hlutum voru ofan í töskunni þannig að það var ekki um annað að ræða en að tæma hana á miðri gangstéttinni. Það var fremur hvasst í dag og ein af stílabókunum mínum ákvað að fá sér far með vel valinni vindhviðu. Öll hafið þið heyrt að á eftir bolta komi barn en hérna er nýtt : á eftir stílabók kemur örvæntingarfullur nemi sem hefur ekki fyrir því að leggja neitt á minnið jafn óðum þar sem hann er búinn að skrifa það niður. Ég rauk með öðrum orðum á eftir stílabókinni út á götu með þeim afleiðingum að kona um nírætt á álíka gömlum bíl neyddist til að snarhemla og eflaust til að væta buxurnar sínar aðeins líka. Með mjög skakkt og vandræðalegt bros, blautan rass og fangið fullt af skóladóti hljóp ég mína leið. Ég komst að endingu alla leið inn í sal 1 í Háskólabíó og hlammaði mér þar niður í fyrsta sjáanlega sætið með tilheyrandi skvampi og komst ekki hjá því að hugsa : Hversu slæmt er það eiginlega að brjóta spegil trúi maður því í raun og veru að það boði illt? 

Það var hræddur lítill háskólanemi sem gekk inn í sal 1 í Háskólabíó í gær á leið í sinn fyrsta tölfræðitíma í 8 ár. Inni í salnum sátu rétt liðlega 300 nemendur og sökum sætaskorts neyddist skelkaði íslenskuneminn ég til að setjast við hliðina á tvítugum ungling sem hreinlega angaði af sjálfstrausti og tölfræðikunnáttu. Kennarinn virtist sæmilega meinlaus, ljóshærð og litfríð kona sem varð ekki lengi að breytast í eldspúandi skrímsli þegar hún sagði frá því hvert fallið væri venjulega í faginu því eins og við öll vitum eru föll auðvitað kennaranum en ekki skipulagsleysi og leti nemenda að kenna. Með hjartsláttartruflanir og blóðbragð í munninum hlustaði ég á ljóshærða skrímslið tala um mikilvægi þess að skipuleggja sig vel, reikna í um það bil 27 klst á sólarhring og eiga stærðfræðing fyrir föður. Ég er ekki góður skipuleggjari, hef ekki enn fundið  klukkustundabúðina og á föður sem er mun betri í því að leggja sig en saman ... kannski að ég hætti að blogga í bili og eyða tíma mínum í eitthvað sem er vænlegra til vinnings eins og að panta "Statistics for dummies" á Amazon.

Á föstudaginn sem leið fór ég í afmæli til vinkonu minnar. Það tók mig smá stund að hafa mig af stað, erfið vinnuvika að baki og ég hafði komið mér vel fyrir í sófatrítlinum mínum með fartölvuna mína sem að vanda var stútfull af öllu frá hræódýrum neðanbeltisbröndurum til háalvarlegra og heimspekilegra umræðna um örlög litlu eyjunnar í norðri sem hélt um tíma að hún væri amk 16 sinnum stærri. En maður skrópar að sjálfsögðu ekki í afmæli vinkonu sinnar til 20 ára til þess eins að sitja heima og horfa á þúvarpið (youtube). Ég skrúbbaði því vinnuvikuna af mér í snatri og gerði mig eins huggulega og snyrtivöruiðnaðurinn leyfir og hélt því næst inn í Hafnarfjörð. Þar var samankominn dágóður slatti af fólki sem eyddi kvöldinu í að ræða hin ýmsu myndbönd sem hafa farið sem Hannes um kokteilboð um veraldarvefinn upp á síðkastið. Þetta þótti mér ansi merkilegt og ákvað að þetta yrði ég að tjá mig um ... á netinu.

P.s  Ef að þið voruð að vonast eftir beittri færslu um hina nýsamþykktu Icesave samninga vil ég benda ykkur á mbl.is en þar hafa hvorki fleiri né færri en 37 moggabloggarar tekið sig til og skrifað mis bitrar og viturlegar færslur síðan fréttin um samþykktina var birt fyrir einni klukkustund og 18 mínútum .

Það hefur sennilega ekki farið fram hjá neinum sem áður hefur álpast inn á þessa fátæklegu síðu að mér stendur ekki beinlínis á sama um það sem ég læt ofan í mig. Ég veit að það er ekki í neinu sambandi við hlutverk mitt sem íslenskunema þar sem þeir gæða sér auðvitað aðeins á harðfiski og sviðakjömmum úr öskum á milli þess sem þeir reka samnemendur sína á gat með sérlega vel smíðuðum fyrripörtum. En staðreyndin er samt sem áður sú að eftir að karl faðir minn fékk kransæðastíflu númer 1263 í röðinni sumarið 2005 ákvað ég að gena minna vegna væri vit að vanda val sitt á fæðu. Allt væri það nú gott og blessað ef að ég fengi aðeins að hafa þessar "sérviskur" mínar í friði. Fólki þykir af einhverjum ástæðum furðulegt að sjá unga konu þvælast um bæinn þveran og endilegan með túnfisk, kjúklingabringur og próteinsheika og telur það af einhverjum ástæðum skyldu sína við mig og reglur hins hamborgaraelskandi þjóðfélags að benda mér á villur míns vegar. "Þú veist að það er búið að tengja svona mikla próteinneyslu við lifrabilanir" fékk ég að heyra frá einni um daginn sem er svo lukkuleg að eiga ekki aðeins eina höku heldur þrjár og eitt fæ ég ósjaldan að heyra : "Hva, fáðu þér smá ís/köku/transfitusýrur. Það er ekki eins og það drepi þig." Ég veit mætavel að ég einn biti af einhverju að ofantöldu mundi ekki samstundis finna leiðina að vinstri kransæðinni minni og kosta mig lífið en ég KÝS að borða þetta ekki líkt og aðrir KJÓSA að borða á við lítið sveitarfélag upp á dag hvern. Ekki sit ég niðri í matsal í vinnunni með tómatsneið á gaflinum mínum og ota að þeim sem eru óþarflega frekir á fermetra og segi þeim að einn biti komi nú ekki til með að skaða. Til að gera langa sögu stuttu, það er af einhverjum ástæðum litið hornauga að borða hollt. Ætti þessu ekki að vera öfugt farið?

Þið sem eruð farin að fá Icesave, Iceslave og ice hvað sem þetta nú allt heitir flæðandi út um eyrun getið ótrauð haldið áfram að lesa þótt að titill bloggfærslunnar innihaldi banka. Hún fjallar nefnilega alls ekki um bankann sem slíkan. Þessi þriðjudagur var óvenju annasamur í Kappaflingfling en ég drap biðtímann með því að fylgjast með fólkinu sem þarna var samankomið. Í fyrstu var þar ekkert merkilegt að sjá, nokkra innflytjendur að æfa sig í því að fara með setninguna ,,skattur borga mér", og háaldraðar konur með hárnet og klink í bónuspokum til að greiða símreikninga sem hljóðuðu að meðaltali upp á 512 krónur íslenskar. Mitt í þessu öllu sat maður sem vakti athygli mína. Hann var um áttrætt, íklæddur teinóttum jakkafötum, svartri skyrtu og svörtum sérlega vel pússuðum skóm. Hár hans var silfurgrátt og óaðfinnanlega greitt, á nefinu hafði hann gullspangargleraugu en í jakkaboðungnum var hann með stóra bleika drekaflugulaga nælu úr semalíusteinum. Ég gat ekki annað en velt því fyrir mér hvaða ástæðu þessi virðulegi heldri maður hefði fyrir því að spranga um bæinn með skærbleikt "bling". Ég komst ekki að nenni niðurstöðu á meðan ég beið eftir að númerið mitt yrði kallað upp en eftirfarandi skýringar hvörfluðu að mér :

1. París Íslandssól, barnabarnabarnið hans, gaf honum næluna í 80 ára afmælisgjöf og krafðist þess að hann setti hana upp með það sama og að karlinn hefði hreinlega gleymt henni þar.

2. Hann og félagar hans í Frímúrarareglunni gerðu veðmál sín á milli um hver gæti lengst haldið það út að ganga um með kjánalegt litríkt skordýr í boðungnum og að í Reykjavík akkúrat núna séu þrír aðrir aldraðir menn að gera fólk forvitið með fiðrildis.-, maríubjöllu,- og margfætlunælu.

3. Honum finnst hún einfaldlega falleg og glaðleg og þætti vænt um að þröngsýnt ungt skrifstofu/skólafólk væri ekkert að fetta fingur út í val hans á fylgihlutum.

Hver svo sem ástæðan er gaf þessu næla a.m.k lífi mínu lit í dag og stytti það sem hefði annars orðið kvalarfull bið í bankanum.

Ég lagði leið mína í 10-11 áðan (já, ég veit að það er kr... og nei, ég keypti ekki mikið) og rak þar augun í svolítið alveg stórmerkilegt. Í sakleysi sínu lágu þar pokar af hálsbrjóstsykrum en utan á pokunum stóð : Medicated sweets. Í ensk - íslensku orðabókinni sem ég geymi í höfði mér þýðir medicated ekkert annað en að vera undir áhrifum lyfja og stökk mér því bros á vör á meðan ég velti því fyrir mér hvort Sælgætisverndurnar - samtök Íslands vissu af þessari illu meðferð á brjóstsykrinum. Við heimkomu komst ég samt að því að medicated getur einnig þýtt með viðbættum lyfjum og má því með sanni segja að ég hafi bætt við mig í þekkingu í dag. Svo mörg voru þau orð, gleðilega vinnu/sumarfrísviku.

Mikið er sumarið nú ljúft. Ísinn rennur í lítravís ofan í sólþyrstan landann sem spókar sig hálfnakinn í öllum gráðunum 14 og önnur hver kona er skyndilega orðin ófrísk ( sem segir sitt um hversu geðsleg utan svefnherbergisveran er á Íslandi í okt-des.) Auk þess brosa börn með gyllt hár og gyllta gsm-síma í stíl út í eitt og á sumrin er enginn maður né mönnum né kona með konum án þess að stunda einhverja mis-skipulagða útivist svo sem fjallgöngur, hjólreiðar, skokk eða metnaðarfulla ísbúðargöngutúra. Áðan sá ég þó mann sem stakk aðeins í stúf inn á milli alls glaðbeitta fólksins á Laugaveginum. Þessi ágæti maður var svo niðurlútur að ennið snerti nánast á honum hnén. Þá rann það upp fyrir mér að daginn sem hægt verður að setja glas með vökva á bakið á mér á meðan ég geng án þess að úr því sullist verður dagurinn þar sem ég er farin að hafa of miklar áhyggjur. En að allt öðru. Ég fann um daginn uppskrift að pönnukökum sem að mér þótti innihalda óþarflega mikið af próteinum en vera annars hollur og sniðugur kostur til að byrja daginn á og læt hér fylgja endurbætta útgáfu af þeim :

Hollustupönnukökur (fyrir 1)
(Ekki láta herfilega orðið hollusta fæla ykkur frá, þær bragðast hvorki eins og túnfiskur né frauðplast).

3 eggjahvítur
30 gr af haframjöli
1/2 banani
6 möndlur
Einn tappi af vanilludropum.

Öllu skellt í blandara og að því loknu steikt á pönnukökupönnu. Gott að borða þær með náttúrulegu hnetusmjöri (t.d frá Himneskri hollustu) og sultu án viðbætts sykurs.
Svo mörg voru þau orð og þær uppskriftir. Njótið vel