Jæja, - 9 tímar í herlegheitin þegar þetta er ritað og Eggertsgatan eins og hún leggur sig titrar af hreinræktuðum jólaspenningi. Ekkert sem ég kæmi til með að skrifa hér mundi mögulega geta verið jafn fyndið og gullkornin tvö sem hann sonur minn hefur látið frá í sér desember þannig að ég hef ákveðið að deila þeim með ykkur.

• Gutta bað Markús um að minna mig á að kaupa jólapakkaborða. Markús : " En Gutti, maður á ekki að borða jólapakka!"
  
• Markús sá styttu heima hjá ömmu sinni af jólasveini með pakka í fanginu og sagði : "Mamma, sjáðu, hérna er jólasveinninn Pakkagefill."
  

Það er blessað Markúsarlánið og núna get ég skyndilega ekki munað hvernig jólin voru áður en hann kom til sögunnar. En já, gleðileg jól kæru lesendur og gangið hægt um meltingartruflananna dyr. 

.

• Komst ég að því að snjóug laufblöð eru sleip og að illkvittnir fyrsta árs nemar í sálfræði víla sér ekki undan því að hlæja að sér eldra, reyndara og jafnvægisheftara fólki.
  
• Fékk ég 11. hugmyndina að B.A ritgerð en þessi snýr að orðasafni eða lexiconi heilans. Þarf að finna mér leiðbeindana og endanlegt efni hið fyrsta eða þá einfaldlega skrifa lokaritgerð um  vesalings lokaritgerðarhugmyndirnar  sem aldrei fengu að verða að neinu. Hún gæti heitið : ,,Ritgerðirnar sem aldrei urðu. Sönn saga íslenskunema með valkvíða."
  
• Gat ég svarað spurningu sem sessunauturinn minn í tölfræði spurði mig að. Hann var ekki bara að spyrja mig hvað klukkan var, nei heldur snerti spurningin í raun og veru námsefnið. Í 3 sekúndur ljómaði ég af ánægju yfir eigin námshæfni eða alveg þangað til nýtt og öllu óskiljanlegra dæmi birtist á töflunni.

       Nú er ég á leið á æfingu, skal bæta því við ef jafnvægislistin bregst mér þar líka.

Í dag er mánudagur. Dagurinn þar sem ég horfi á fólk leka á milli háskólabygginganna í einhverju eftir helgarmóki með kaffi í líterskrúsum og vökustaura sér til halds og trausts. En ekki ég, sei sei nei. Þökk sé fjögurra ára ljóshærðu vekjaraklukkunni minni sem vaknar einfaldlega þegar hún vaknar sama hvort það sé mánudagur, sunnudagur eða jóladagur. Í dag var verið að opna nýja skóla Hjallastefnunnar við Hlíðarfót og þar sat hann sonur minn stilltur og prúður í allan dag og las upp úr Njálu fyrir samnemendur sína ( í huga mínum a.m.k.) Ég bíð svo spennt eftir bréfinu sem tjáir mér að sökum einstaks námsárangurs hafi sú ákvörðun verið tekin að flytja hann ekki aðeins upp um bekk heldur skóla og að læknadeild HÍ bíði hans spennt. Eru þetta nokkuð óraunhæfar kröfur svona á fyrsta eiginlega skóladegi frumburðarins?

Ég tel það viðeigandi að hefja þessu færslu á að segja frá því að ég er ekki vitund hjátrúarfull heldur vil ég meina að ég sé bæði upplýst og ágætlega vel lesin. Trúi ég því þar af leiðandi ekki að litir katta t.d hafi nokkuð með gæfu manns að gera. Dagurinn í dag byrjaði með nokkuð hefðbundnu sniði (vakna, sofna aftur, nenna ekki að vakna, vakna, neyða sig á fætur, borða morgunmat, fara í ræktina o.s.frv) og gekk stóráfallalaust fyrir sig fram yfir hádegi eða allt fram að hinni afdrifaríku salernisferð     (ykkur er alveg óhætt að lesa áfram.) Ég stóð sem sagt upp af klósettinu og rak mig í leiðinni í skápinn sem er svo skemmtilega komið fyrir þar beint fyrir ofan með þeim afleiðingum að standspegill datt af honum, í höfuðið á mér og þaðan ofan í klósettið þar sem hann brotnaði í fleiri bita en ég nennti að telja á þeirri stundu. Þarna voru svona 15 mínútur í að ég ætti að vera mætt í tölfræðitíma þannig að ég og nýfengna enniskúlan mín skelltum vatnsbrúsa ofan í skólatöskuna og hlupum út. Þegar ég var komin hálfa leið út í Háskólabíó fann ég skyndilega fyrir bleytu á rassinum sem rann niður hægra lærið á mér ( sem kom sérstaklega á óvart í ljósi þess að ég var, eins og fram hefur komið, nýbúin á klósettinu). Lokið var þá ekki nægilega vel skrúfað á brúsann og var því miðlungs stórt stöðuvatn að myndast í einu hólfinu á töskunni minni. Tölfræðibókin mín ástkær sem er þyngdar sinni virði í eðalsteinum ásamt öðrum ómissandi hlutum voru ofan í töskunni þannig að það var ekki um annað að ræða en að tæma hana á miðri gangstéttinni. Það var fremur hvasst í dag og ein af stílabókunum mínum ákvað að fá sér far með vel valinni vindhviðu. Öll hafið þið heyrt að á eftir bolta komi barn en hérna er nýtt : á eftir stílabók kemur örvæntingarfullur nemi sem hefur ekki fyrir því að leggja neitt á minnið jafn óðum þar sem hann er búinn að skrifa það niður. Ég rauk með öðrum orðum á eftir stílabókinni út á götu með þeim afleiðingum að kona um nírætt á álíka gömlum bíl neyddist til að snarhemla og eflaust til að væta buxurnar sínar aðeins líka. Með mjög skakkt og vandræðalegt bros, blautan rass og fangið fullt af skóladóti hljóp ég mína leið. Ég komst að endingu alla leið inn í sal 1 í Háskólabíó og hlammaði mér þar niður í fyrsta sjáanlega sætið með tilheyrandi skvampi og komst ekki hjá því að hugsa : Hversu slæmt er það eiginlega að brjóta spegil trúi maður því í raun og veru að það boði illt? 

Það var hræddur lítill háskólanemi sem gekk inn í sal 1 í Háskólabíó í gær á leið í sinn fyrsta tölfræðitíma í 8 ár. Inni í salnum sátu rétt liðlega 300 nemendur og sökum sætaskorts neyddist skelkaði íslenskuneminn ég til að setjast við hliðina á tvítugum ungling sem hreinlega angaði af sjálfstrausti og tölfræðikunnáttu. Kennarinn virtist sæmilega meinlaus, ljóshærð og litfríð kona sem varð ekki lengi að breytast í eldspúandi skrímsli þegar hún sagði frá því hvert fallið væri venjulega í faginu því eins og við öll vitum eru föll auðvitað kennaranum en ekki skipulagsleysi og leti nemenda að kenna. Með hjartsláttartruflanir og blóðbragð í munninum hlustaði ég á ljóshærða skrímslið tala um mikilvægi þess að skipuleggja sig vel, reikna í um það bil 27 klst á sólarhring og eiga stærðfræðing fyrir föður. Ég er ekki góður skipuleggjari, hef ekki enn fundið  klukkustundabúðina og á föður sem er mun betri í því að leggja sig en saman ... kannski að ég hætti að blogga í bili og eyða tíma mínum í eitthvað sem er vænlegra til vinnings eins og að panta "Statistics for dummies" á Amazon.

Á föstudaginn sem leið fór ég í afmæli til vinkonu minnar. Það tók mig smá stund að hafa mig af stað, erfið vinnuvika að baki og ég hafði komið mér vel fyrir í sófatrítlinum mínum með fartölvuna mína sem að vanda var stútfull af öllu frá hræódýrum neðanbeltisbröndurum til háalvarlegra og heimspekilegra umræðna um örlög litlu eyjunnar í norðri sem hélt um tíma að hún væri amk 16 sinnum stærri. En maður skrópar að sjálfsögðu ekki í afmæli vinkonu sinnar til 20 ára til þess eins að sitja heima og horfa á þúvarpið (youtube). Ég skrúbbaði því vinnuvikuna af mér í snatri og gerði mig eins huggulega og snyrtivöruiðnaðurinn leyfir og hélt því næst inn í Hafnarfjörð. Þar var samankominn dágóður slatti af fólki sem eyddi kvöldinu í að ræða hin ýmsu myndbönd sem hafa farið sem Hannes um kokteilboð um veraldarvefinn upp á síðkastið. Þetta þótti mér ansi merkilegt og ákvað að þetta yrði ég að tjá mig um ... á netinu.

P.s  Ef að þið voruð að vonast eftir beittri færslu um hina nýsamþykktu Icesave samninga vil ég benda ykkur á mbl.is en þar hafa hvorki fleiri né færri en 37 moggabloggarar tekið sig til og skrifað mis bitrar og viturlegar færslur síðan fréttin um samþykktina var birt fyrir einni klukkustund og 18 mínútum .

Það hefur sennilega ekki farið fram hjá neinum sem áður hefur álpast inn á þessa fátæklegu síðu að mér stendur ekki beinlínis á sama um það sem ég læt ofan í mig. Ég veit að það er ekki í neinu sambandi við hlutverk mitt sem íslenskunema þar sem þeir gæða sér auðvitað aðeins á harðfiski og sviðakjömmum úr öskum á milli þess sem þeir reka samnemendur sína á gat með sérlega vel smíðuðum fyrripörtum. En staðreyndin er samt sem áður sú að eftir að karl faðir minn fékk kransæðastíflu númer 1263 í röðinni sumarið 2005 ákvað ég að gena minna vegna væri vit að vanda val sitt á fæðu. Allt væri það nú gott og blessað ef að ég fengi aðeins að hafa þessar "sérviskur" mínar í friði. Fólki þykir af einhverjum ástæðum furðulegt að sjá unga konu þvælast um bæinn þveran og endilegan með túnfisk, kjúklingabringur og próteinsheika og telur það af einhverjum ástæðum skyldu sína við mig og reglur hins hamborgaraelskandi þjóðfélags að benda mér á villur míns vegar. "Þú veist að það er búið að tengja svona mikla próteinneyslu við lifrabilanir" fékk ég að heyra frá einni um daginn sem er svo lukkuleg að eiga ekki aðeins eina höku heldur þrjár og eitt fæ ég ósjaldan að heyra : "Hva, fáðu þér smá ís/köku/transfitusýrur. Það er ekki eins og það drepi þig." Ég veit mætavel að ég einn biti af einhverju að ofantöldu mundi ekki samstundis finna leiðina að vinstri kransæðinni minni og kosta mig lífið en ég KÝS að borða þetta ekki líkt og aðrir KJÓSA að borða á við lítið sveitarfélag upp á dag hvern. Ekki sit ég niðri í matsal í vinnunni með tómatsneið á gaflinum mínum og ota að þeim sem eru óþarflega frekir á fermetra og segi þeim að einn biti komi nú ekki til með að skaða. Til að gera langa sögu stuttu, það er af einhverjum ástæðum litið hornauga að borða hollt. Ætti þessu ekki að vera öfugt farið?

Þið sem eruð farin að fá Icesave, Iceslave og ice hvað sem þetta nú allt heitir flæðandi út um eyrun getið ótrauð haldið áfram að lesa þótt að titill bloggfærslunnar innihaldi banka. Hún fjallar nefnilega alls ekki um bankann sem slíkan. Þessi þriðjudagur var óvenju annasamur í Kappaflingfling en ég drap biðtímann með því að fylgjast með fólkinu sem þarna var samankomið. Í fyrstu var þar ekkert merkilegt að sjá, nokkra innflytjendur að æfa sig í því að fara með setninguna ,,skattur borga mér", og háaldraðar konur með hárnet og klink í bónuspokum til að greiða símreikninga sem hljóðuðu að meðaltali upp á 512 krónur íslenskar. Mitt í þessu öllu sat maður sem vakti athygli mína. Hann var um áttrætt, íklæddur teinóttum jakkafötum, svartri skyrtu og svörtum sérlega vel pússuðum skóm. Hár hans var silfurgrátt og óaðfinnanlega greitt, á nefinu hafði hann gullspangargleraugu en í jakkaboðungnum var hann með stóra bleika drekaflugulaga nælu úr semalíusteinum. Ég gat ekki annað en velt því fyrir mér hvaða ástæðu þessi virðulegi heldri maður hefði fyrir því að spranga um bæinn með skærbleikt "bling". Ég komst ekki að nenni niðurstöðu á meðan ég beið eftir að númerið mitt yrði kallað upp en eftirfarandi skýringar hvörfluðu að mér :

1. París Íslandssól, barnabarnabarnið hans, gaf honum næluna í 80 ára afmælisgjöf og krafðist þess að hann setti hana upp með það sama og að karlinn hefði hreinlega gleymt henni þar.

2. Hann og félagar hans í Frímúrarareglunni gerðu veðmál sín á milli um hver gæti lengst haldið það út að ganga um með kjánalegt litríkt skordýr í boðungnum og að í Reykjavík akkúrat núna séu þrír aðrir aldraðir menn að gera fólk forvitið með fiðrildis.-, maríubjöllu,- og margfætlunælu.

3. Honum finnst hún einfaldlega falleg og glaðleg og þætti vænt um að þröngsýnt ungt skrifstofu/skólafólk væri ekkert að fetta fingur út í val hans á fylgihlutum.

Hver svo sem ástæðan er gaf þessu næla a.m.k lífi mínu lit í dag og stytti það sem hefði annars orðið kvalarfull bið í bankanum.

Ég lagði leið mína í 10-11 áðan (já, ég veit að það er kr... og nei, ég keypti ekki mikið) og rak þar augun í svolítið alveg stórmerkilegt. Í sakleysi sínu lágu þar pokar af hálsbrjóstsykrum en utan á pokunum stóð : Medicated sweets. Í ensk - íslensku orðabókinni sem ég geymi í höfði mér þýðir medicated ekkert annað en að vera undir áhrifum lyfja og stökk mér því bros á vör á meðan ég velti því fyrir mér hvort Sælgætisverndurnar - samtök Íslands vissu af þessari illu meðferð á brjóstsykrinum. Við heimkomu komst ég samt að því að medicated getur einnig þýtt með viðbættum lyfjum og má því með sanni segja að ég hafi bætt við mig í þekkingu í dag. Svo mörg voru þau orð, gleðilega vinnu/sumarfrísviku.

Mikið er sumarið nú ljúft. Ísinn rennur í lítravís ofan í sólþyrstan landann sem spókar sig hálfnakinn í öllum gráðunum 14 og önnur hver kona er skyndilega orðin ófrísk ( sem segir sitt um hversu geðsleg utan svefnherbergisveran er á Íslandi í okt-des.) Auk þess brosa börn með gyllt hár og gyllta gsm-síma í stíl út í eitt og á sumrin er enginn maður né mönnum né kona með konum án þess að stunda einhverja mis-skipulagða útivist svo sem fjallgöngur, hjólreiðar, skokk eða metnaðarfulla ísbúðargöngutúra. Áðan sá ég þó mann sem stakk aðeins í stúf inn á milli alls glaðbeitta fólksins á Laugaveginum. Þessi ágæti maður var svo niðurlútur að ennið snerti nánast á honum hnén. Þá rann það upp fyrir mér að daginn sem hægt verður að setja glas með vökva á bakið á mér á meðan ég geng án þess að úr því sullist verður dagurinn þar sem ég er farin að hafa of miklar áhyggjur. En að allt öðru. Ég fann um daginn uppskrift að pönnukökum sem að mér þótti innihalda óþarflega mikið af próteinum en vera annars hollur og sniðugur kostur til að byrja daginn á og læt hér fylgja endurbætta útgáfu af þeim :

Hollustupönnukökur (fyrir 1)
(Ekki láta herfilega orðið hollusta fæla ykkur frá, þær bragðast hvorki eins og túnfiskur né frauðplast).

3 eggjahvítur
30 gr af haframjöli
1/2 banani
6 möndlur
Einn tappi af vanilludropum.

Öllu skellt í blandara og að því loknu steikt á pönnukökupönnu. Gott að borða þær með náttúrulegu hnetusmjöri (t.d frá Himneskri hollustu) og sultu án viðbætts sykurs.
Svo mörg voru þau orð og þær uppskriftir. Njótið vel

Á Facebook hefur verið stofnaður hópur í þeim tilgangi að hvetja fjölmiðla þessa lands til að hafa dag án kreppu, þ.e.a.s lofa heilum degi að líða án þess að fjalla um nokkuð tengt þessu ástandi sem leikur landann svo grátt um þessar mundir. Þetta þótti mér nokkuð sniðugt þar sem að stöðugar fréttir af gjaldþrota einstæðum mæðrum með 6 börn og tvo kærasta á sinni framfærslu auk annars ófagnaðar fær mann ekki beinlínis til að valhoppa út í sumarið. Þótt að ég verði seint viðurkennd sem fjölmiðill ætla ég hér með að ríða á vaðið með kreppulausri bloggfærslu og ætla að byrja hana á fréttum úr vinnunni. Þar gengur allt nokkurn veginn sinn vanagang að því undanskildu að nokkrir af samstarfsfélögum mínum fengu uppsagnarbréf um síðastliðinn mánaðarmót þar sem að ekki er vitað hvernig viðskiptaumhverfið verður í haust sökum kre .... Heyrðu já, prófa eitthvað annað. Ég bíð þess í ofvæni eftir að komast aftur í skólann líkt og kom fram í síðustu færslu og það galddi mig óstjórnlega að fá fregnir af því að meistaranám í talmeinafræði hefst haustið 2010 en það var lengi vel í uppnámi og tómri óvissu vegna kre ... Jæja, hann sonur minn er að hefja sína grunnskólagöngu núna í ágúst en þá opnar Hjallastefnan nýjan grunnskóla fyrir 5-9 ára börn í Öskjuhlíðinni. Margrét Pála og hennar samstarfsfólk stefnir á að þar verði með tíð og tíma hægt að ljúka öllu grunnskólastiginu (1.-10. bekk) en slíkt er ekki hægt að bjóða upp í miðri kre ... Ég fór í fyrsta skipti á ævinni út að mótorhjóla áðan en þó aðeins sem farþegi. Mig dreymir um að fjárfesta við tækifæri í Suzuki Hayabusu en sé mér það ekki fært svona í kr... Nei, nú gefst ég upp! Það er augljóslega kreppa allsstaðar, líka í kreppulausum bloggskrifum.

Það er algjörlega stolið úr mér á þessari stundu hvers vegna ég þráði svo heitt að vorönnin rynni sitt skeið. Ég skal að vísu vera fyrst til að viðurkenna það að prófatíðin með sínum andvökum, reglulegu " hjálpi mér allir heilagir ég kann ekkert í þessu fagi og er að opna þessa bók í fyrsta sinn" kvíðaköstum og sykur/koffínjukkinu sem að maður hættir að endingu að hafa fyrir að setja upp í sig og dælir bara beint í æð með hjálp þar til gerðs leggs og vinsamlegs hjúkrunarfræðinema, er ekki beinlínis það ánægjulegasta sem ég veit en námið sjálft er skemmtilegt. Það er skemmtilegt að vera örvaður andlega dag eftir dag og gera sér grein fyrir því hversu lítið maður kann í raun og veru þegar samnemendur manns taka upp á því að koma að lágmarki einni tilvitnun úr vel valinni Íslendingasögu inn í hvert samtal eða tala um flókin og augnblæðingavaldandi málfræðiatriði líkt og þeim þyki það með ólíkindum að maður hafi ekkert við mál þeirra að bæta. En nei, vorönninni síðastliðini lauk líkt og öllum öðrum önnum og við tók vinnan mín niðri á Hilton. Hún hefur sína kosti og galla en var með eindæmum ánægjuleg og brosvaldandi í dag. Ég hef nýlega hlotið umboð sem gerir mér kleyft að stofna viðskiptamenn en slíkt þurfti ég einmitt að gera í dag. Til að verða mér úti um fullnægjandi upplýsingar um þennan ónefnda færeyska viðskiptamann þurfti ég að fara inn á vef færeysku símaskrárinnar og svei mér þá ef að það voru bara ekki einhverjar allra hlægilegustu mínútur lífs míns. Þar var skrifað um afgreiðslutíðir í stað afgreiðslutíma, landakot í stað landakorta og efst uppi í hægra horninu stóð : Fyrir neyð og hjálp : 112.
Vanti manni sem sagt hjálp í Færeyjum eða þyki manni fólk hafa gert óþarflega lítið af neyðarlegum hlutum upp á síðkastið þarf ekki að gera annað en að taka sér símtæki í hönd og hringja í þetta ágæta númer. Eftir að hafa hlegið mig svo gott sem máttlausa af þessari síðu, henni al-færeysku Rutt á skrifstofunni minni til lítillar gleði, var komið að því að stofna þennan fyrsta viðskiptamann minn. Til að spara okkur starfsfólkinu ómældan tíma og fyrirhöfn nægir það okkur að slá inn fyrstu tvo stafina í skírnarnafni og fyrstu tvo í föðurnafninu þegar við skráum okkur inn í tölvukerfið. Þarna blasti því við mér fullstofnaður færeyskur viðskiptamaður og undir honum stóð : Eigandi - LIMA. Hlátur hins einfalda skrifstofustarfsmanns fékk því að hljóma áfram fram eftir degi.  
 
       

Dr. Gunni skrifaði nokkuð nýlega bakþanka Fréttablaðsins með þessari yfirskrift og fjölluðu þeir, líkt og titillinn gefur til kynna, um ást okkar Íslendinga á því að kvarta sífellt og kveina  af mis vel völdum ástæðum. Það má sennilega kalla samhæfð kvört þjóðaríþrótt líkt og glímu (sem að ég veit ekki til þess að neinn stundi lengur að undanskildum þeim 6 konum sem bara nafnið Hallgerður) og handbolta sem að við sem þjóð ( sem þjóð takið eftir, ekki aðeins þeir sem skipa handboltalandsliðið) erum veraldarinnar best í að vera ekki best í. Við kvörtum undan verðlagi, veðri, nágrönnum, almenningssamgöngum, skorti á almenningssamgöngum, þursabitum, löngum vinnudögum, engum vinnudögum og svo mætti lengi telja. En mér er spurn, hvað mundi gerast ef að ég t.d legði "kvartið" allt til hliðar í smá stund og mundi skrifa bloggfærslu sem væri eitthvað á þessa leið :  

"Í dag vaknaði ég við sólskin og indælan fuglasöng. Kát og fersk spratt ég upp úr rúminu og steikti mér með eindæmum bragðgóðar pönnukökur áður en ég hélt galvösk til vinnu. Þar sat ég með bros á vör mína átta vinnutíma, þakklát fyrir það að hafa vinnu í þessu árferði sem er að leika margan svo grátt. Að vinnu lokinni var stórkostlegt að hafa fulla líkamsburði til að geta skellt sér í ræktina o.s.frv.. "

Ekki nóg með að fólk mundi vafalaust kúgast nokkrum sinnum við þennan kvabblausa lestur heldur tel ég það nokkuð víst að ég hlyti að launum nokkur illileg augnaráð og morðhótun ( svei mér þá ef ekki bara stökkbreyttan miltisbrand) í pósti. Ég held að það sé ekki aðeins bundið við Íslendinga að kvartlaus höfum við fátt að segja sem ekki veldur velgju og leiða hjá þeim sem á hlýðir. Dr. Gunni ætti því að fara varlega í það að kvarta undan kvabbinu sem bindur íbúa alheimssamfélagsins saman.  

• Bandaríkjamenn borða að meðaltali 46 sneiðar af pizzu á ári.
  
• Okkur er sagt að drekka mjólk til að fá kalk og koma í veg fyrir beinþynningu. Kýr hafa sterka og stæðilega beinagrind og ekki drekka þær mjólk!
• Íslendingar borða að meðaltali 52 kg af sykri árlega.
  
• Kaffi skilur eftir bletti á lifrinni í þér og miltanu ( eins og þá sem verða eftir í botninum á kaffibollanum.)
  
• Sýrumagnið í kóki er svo hátt að það getur leyst upp nögl á aðeins 4 dögum.
  
• Transfitusýrur (sem finnast meðal annars í kleinuhringjum, kökum og snakki) eru að lágmarki 51 dag að skila sér úr líkamanum en  það getur tekið allt að ári.
• Ein dós af kók inniheldur 10 sykurmola.
  
•  Bandaríkjamenn drekka að meðaltali 500 dósir af gosi á ári. 
• 1/3 af krabbameinstilfellum má rekja til lélegrar næringar, skorts á hreyfingu og offitu.
  
• Árlega eyðir Bandaríska krabbameinsfélagið 1 milljón dollara í að auglýsa grænmeti og ávexti á meðan skyndibitakeðjurnar eyða 33 milljónum dollara í að auglýsa sínar vörur.
  
• 90 % amerískra barna borða á McDonalds í hverjum mánuði.
  
• Skyndibitakeðjur græða meira á sölu gosdrykkja en á nokkru öðru.
  
• Kjúklinganaggarnir frá McDonalds innihalda 2 sinnum meiri fitu en hamborgarnir.
  
• Hver manneskja borðar að meðaltali 35 tonn af mat á lífsleiðinni.